Countdown 2016: Kailangan ba talaga alam ng lahat?

Bago matapos ang taon na to, magkwekwento ako ng mga iba’t ibang experiences ko at natutunan ngayong 2016 bago tumuloy ang buhay sa 2017. 

Sabi nga nila..

 You need to step a little backward in order to move into the future.

So basically, ito ang major problem ko this year.

Isa akong mag.. magsasampung taon. Charat. 8 lang, kasama na ngayong taon na to. 6 years ang course, umabot ng 8.. sa mga iba’t ibang kadahilanan. 

  1. Di nakakapasok sa 7am classes. Nagkaroon ng problema sa grading system, hanggang sa hindi nalagyan ng grade yung midterm pero may prelims at finals. 
  2. Dapat i-tututorial kasabay ng summer review (para malagyan ng grade) pero di natuloy dahil di napirmahan.
  3. Hindi naka abot sa quota ng pasyente sa clinic. Ang clinic naman hindi pwedeng i-take ng summer kasi maliit palang ang kolehiyo namin nung panahon na yun (school na kasi siya ngayon, hindi na college)

Mukhang easy peasy pero iniyakan ko yan. Haha. Sobra. Imagine.. nakapagsukat ka na ng toga, nagbigay ka na nang kung anu-anong burloloy sa registrar at ‘alumni’ offices pero nung pinost yung mga gra-graduate.. di ka kasama.

Syempre malaking problema yan kasi umasa silang lahat at malalaman nilang delayed nanaman. Feeling ko talaga ang tanga-tanga ko non. 6 na buwan din akong takot, wala sa wisyo, atbp. Naging okay lang ako nung nagsimula ko nang kunin yung nag-iisang subject na dapat naitutorial ko na. 

Ang tanda mo na.

Wala ka bang balak sa buhay mo?

Bakit delayed ka nanaman?

Ang hirap i-explain. Nakakaloka. Feeling kasi nila wala kang ginawa. Pero sa likod ng mga yan.. yung isang delayed year ko dahil sa clinic, kinuha ko na lahat ng dapat kunin para okay na next year. Yung pangalawa naman, kahit may ojt ako noon pinipilit kong ayusin yang isang subject na yan, February hanggang summer inaayos ko.  Kahit sobrang pagod na pagod na ko, pinipilit kong habulin yung prof ko (na sa huli wala namang nagawa). 

Syempre may pangarap ako. Handa na nga lahat, after kong grumaduate at maka-pasa ng boards.. alam ko na. Hindi ko lang sinasabi. Dahil siguro ayokong magbitaw ng salita kung hindi pa nila nakikita? Hindi kasi lahat ng tao naniniwala sa salita. Gusto lahat nakikita muna. 

Kaya sa mga nag-aalala sakin. Oo masayahin ako, pero may pangarap ako. Baka nga mas nauna pa kesa sa inyo.. medyo nadelayed lang. Masyado daw akong nagmamadali. Haha. Pero I promise.. it will be all worth it.